U ime pokrovitelja nagrade Allianz Zagreb nagrade je Jeleni Lopatić, Damiru Orliću i Elviji Nacinovich uručio Kristijan Buk, član Uprave Allianz Zagreb, dok je Ivanka Persić, pročelnica Odjela gradske uprave za kulturu Nagradu za najbolu predstavu u cjelini predala Žarku Radiću, ravnatelju Hrvatske drame riječkog HNK Ivana pl. Zajca.
Intendantica HNK Ivana pl. Zajca Nada Matošević uručila je na kraju svečane dodjele zahvalnicu članu Uprave Allianz Zagreb Kristijanu Buku.
 
U nastavku su  obrazloženja Nagrada:
 
NAGRADA „DR. ĐURO ROŠIĆ“ za najbolju dramsku predstavu u cjelini:
Predstava „CRNAC“ Tatjane Gromače u režiji Tomija Janežiča
 
Utjelovljenje teksta Tatjane Gromače kroz Janežičevu ideju zaživjelo je na sceni kao roman na daskama. Upravo kombinacija romana i dasaka ono je što ovu predstavu razlikuje od ostalih. Uglavnom bez dijaloga i pretežno narativna, predstava „Crnac“ odjeknula je publikom. Kako za koga i ovisno u kolikoj mjeri, ostavila je dojam, emociju, misao ili diskusiju. Ostavila je trag i potrebu da se o njoj govori i piše.
Problematika vremena o kojem roman na daskama progovara važna je jednako toliko koliko je i nevažna. Svevremensko štivo primjenjivo na sukobljene strane bilo kojeg životnog aspekta ono je što ovu predstavu čini bliskom gledatelju.
Gromača kroz roman, Janežič kroz postavljanje likova na scenu, a glumci kroz osobni doprinos svakoj pojedinoj ulozi uspijevaju oslikati različite profile ljudi, ako ljude uopće smijemo i možemo kategorizirati, ili bolje rečeno različite varijante svih nas u kojima se svatko može ogledati. Skiciranje niza situacija kroz bezimene, a vrlo žive likove, mnogih života kroz oči jednog života te povezivanje mikrosvjetova kroz jednu centralnu ličnost karakteriziraju djelo idejno rješeno na humorističan, a zapravo podrugljiv, tragičan i istovremeno, u ljudskom smislu, ogoljeno realan način. Ogroman broj sporednih likova, od konačnog broja članova ansambla traži neprestano mijenjanje lica, karakterizaciju svih likova koji bez obzira na svoju sporednost boje širu sliku jednog života. Istovremeno, centralna uloga traži linearno, u kronološkom smislu te riječi, sazrijevanje kroz tijek priče. Zanimljivost ove predstave još je jedna sporedna, a sveprisutna Rekvizita koja se neprimjetno i vrlo simbolično, od prekrcane pozornice svodi na esencijalno ništa, čime daje suprotnu dimenziju linearnosti i pruža kontrast glavnoj glumici koja uzlaznom putanjom u razvojnom smislu raste, a silaznom putanjom razumijeva apsurd vremena u kojem živi. Kontrast zadataka glavne glumice i cijelog ansambla ‘ne-manje-glavnih’ glumaca daje dinamičnost i osebujnost ovoj predstavi koja bez suvišnih efekata, a s nizom efektnih detalja, s razvojem događaja ostavlja vrlo jasnu poruku. Dinamici radnje se potpuno ravnopravno priklanja i zvučna dimenzija koja vjerno oslikava promjenljivost, pojačava paradoks i dodatno ističe predrasude, na taj način višemodalno dopirući do publike.
 
NAGRADA „ZLATA NIKOLIĆ“ za najbolje ostvarenu žensku ulogu:
JELENA LOPATIĆ za ulogu Ona u predstavi „Crnac“ Tatjane Gromače
 
Ovog puta Jelena Lopatić je Ona, a sudeći prema lakoći izražaja i spontanosti kojom odiše mogla bi svaki sljedeći put biti bilo koja. Vrstan talent u sat i četrdesetpet, neovisno o tome što u ovoj predstavi igra samo jednu ulogu, pa ne mora spretno i u trenutku mijenjati lica, metamorfozira unutar sebe same nalazeći se u nenalaženju drugih, boreći se s vjetrenjačama suludosti sistema i držeći glavu visoko. I pred ravnateljem i pred časnom sestrom.
Zaigrana kao djevojčica, dječjom spontanošću i zanesenošću, prpošno i nadasve jednostavno progovara o, i proživljava niz više ili manje ozbiljnih situacija. Iz perspektive djeteta balansira tako između dječjeg i odrasloga gledanog dječjim očima vješto nijansirajući odrastanje i dočaravajući životnu progresiju. Odmakom skica, plaha ekspresija poprima i mladenačku zrelost progredirajući još više u gnjev i razočaranje. Lopatić pred publikom gomìla nezadovoljstvo te izvrsno prenosi ogorčenost na rezignaciju i na paradoks okolnosti u kojima se nalazi. Ona igra tijelom, licem, glasom i dahom. Ona u 'Crncu', doslovce, odrasta. Besprijekornom dikcijom neovisno o energijskoj zahtjevnosti različitih skica po pitanju emocionalne uključenosti, s koncentracijom na visokoj razini i uz svojevrsnu nenametljivu prisutnost bilo u prvom bilo u ostalim planovima, uspješno povezuje čitav niz najrazličitijih segmenata u jednu jedinstvenu priču o Njoj. Kroz sve svoje perspektive publiku uvlači u radnju, izaziva cijeli spektar emocija i dozvoljava poistovjećivanje, možda i sažaljenje, povremeno čak i gađenje.                           
Dodatno, i u onom trenutku kada predstava završi, pobuđuje i osjećaj zadovoljstva jer smo je imali prilike gledati u ovoj ulozi kojom pokazuje svoju veličinu i potvrđuje da se radi o glumici pred kojom zasigurno stoji još niz kvalitetnih ostvarenja.  
 
NAGRADA „RANIERO BRUMINI“ za najbolje ostvarenu mušku ulogu:
DAMIR ORLIĆ za 28 uloga (Pas Miki, Sladoledar, Drkica II, Radnik II, Svećenik I , Liječnik, Babin brat, Učitelj povijesti, Susjed čovjeka s televizorima,  Čovjek u kavezu II,   Policajac II,  Zli ljudi, Čovjek u ratu I, Prijatelj s roza kazetofonom, Mladić koji je volio rat, Mladić koji nije volio rat, Doktor, Policajac I, Starac, Drugi mladić,  Prijatelj iz grada, Visoki mladić, Susjed V, Rođak izbjeglica, Muškarac u autobusu, Slika državnika, Neprijateljsko dijete, Profesor glazbenog) u predstavi „Crnac“ Tatjane Gromače i za ulogu Brata u predstavi „Ljepotica i zvijer“ Jelene J-Zlo Tondini.
 
Ovogodišnja nagrada za najbolju mušku ulogu kumulativna je. Iz više razloga. Nagrada je to Damiru Orliću za multiple uloge u romanu na daskama, „Crnac“ koji je, eto, ovogodišnja najbolja predstava. A nagrada je i za ulogu Brata u nesvakidašnje pomaknutom komadu „Ljepotica i zvijer“ Jelene J. Zlo Tondini. No, ne bi bilo potpuno niti pošteno ne spomenuti Damirov dugogodišnji tihi rad. Jer, ne sjetiti se uloge u drami Mate Matišića, „Ničiji sin“ značilo bi prešutjeti možda jednu od najboljih Orlićevih kreacija. Ali, nije svaka sezona, da se izrazimo terminologijom kafane iz koje je „Ničiji sin“ djelomično izašao i u koju se je, kao i čemerna nacionalna okolina zaražen anemijom, vratio, berićetna. Stoga, očarani nenametljivošću marljivog, talentiranog i odgovornog radnika, glumca koji tiho traje na daskama ovog teatra kojega su do sada nagrade nepravedno mimoilazile, prepoznajući razine i slojeve njegovih uloga, s veseljem nagrađujemo. 
Nadamo se da ovogodiišnja nagrada Damiru Orliću posjeduje i širu, sociološku dimenziju. Ne libimo se naglasiti sljedeće: u svijetu u kojemu se sve više glasaju oni koji nemaju što za reći, susresti osobu u kojoj stanuje toliko skromnosti i glasne tišine, prava je rijetkost. Gledati ga pravi je užitak. Pogotovo uživati u spomenutoj skromnosti i nenametljivosti u komuniciranju itekako složene i umnožene problematike likova za koje mu dodjeljujemo ovogodišnju nagradu.
 
POSEBNO PRIZNANJE „DR. ĐURO ROŠIĆ“: 
ELVIA  NACINOVICH za ostvarene uloge Gospođe Ignazije u predstavi „Questa sera si recita a sogetto“/“Večeras improviziramo“ Luigija Pirandella i Judi Allen u predstavi „Amy's View“ (Differenti Opinioni)/“Amy's View (Različita mišljenja) Davida Harea.
                                                                      
Kada se uz apsolutnu relativizaciju vremena, prostora i istine glumac / glumica suoče i s potpunom relativizacijom kazališne ( i van kazališne) forme i smisla, izazovu dojmljivo, jasno i glasno - ali bez buke - umiju odgovoriti samo najdarovitiji. Uz talent, potrebni su, u takvoj situaciji nestanka svih kategorija univerzalnoga, i dobra doza smjelosti, originalnosti ali i empatije. Uz – jasno, ključno i možda najteže - nužan odmak od sebe.
Upravo je dvama uvjerljivim odgovorima na izazov svekolikoga nedostatka ikakvoga uporišta bilo u realnome bilo u fiktivnome – jer oboje je relativno a možda i sasvim besmisleno – ove sezone posebno priznanje zaslužila Elvia Nacinovich.  Premda u potpuno različitim kazališnim kontekstima – što uspjeh čini još potpunijim – Gospođa Ignazia i Judi Allen u vještoj, nimalo izvještačenoj izvedbi Elvije Nacinovich uspijevaju pronaći središte kruga kojega opisuju sve kontradiktornosti stvarnosti i fikcije te u tome središtu stati pred publiku i obratiti joj se čak i kada su poljuljani temelji svekoliko teatarskoga: od pozornice do gledališta, od teatra kao forme do umjetnosti kao smisla. Takav je uspjeh, u kazališnoj ali i životnoj situaciji nedostatka ikakvoga jamčenoga oslonca, maestralno ostvarenje Elvije Nacinovich i samim time temelj za nagradu. Ona nam je svojim ostvarenjima Ignazije i Judi poručila koliko voli glumu a mi joj ovom nagradom uzvraćamo da – da' – volimo kazalište. Još jednom, emocije bivaju iskupom, bivaju oprostom svih nas. I svima nama.
 
 
RICONOSCIMENTO SPECIALE DOTT. ĐURO ROŠIĆ
per le interpretazioni particolari proposte nel corso della Stagione 2008/2009
del Teatro Nazionale Croato Ivan pl. Zajc di Fiume a ELVIA NACINOVICH
per il personaggio della Signora Ignazia nello spettacolo „Questa sera si recita a soggetto“ di L. Pirandello e il personaggio di Judi Allen nello spettacolo „Amy's view/Differenti opinioni“ di David Hare.
 
Il confronto con l’assoluta relativizzazione del tempo, dello spazio, della verità, come la relativizzazione della forma, dentro e fuori all’ambito teatrale, rappresenta una sfida per qualsiasi attore/attrice. Solo gli attori di maggior talento hanno la capacità di raccoglierla, riuscendo ad imporre in modo chiaro e netto, ma con grande sobrietà, la loro particolare visione del mondo. Quando ci si trova a rapportarsi con la scomparsa di tutte le categorie dell’universale, è necessario possedere, oltre al talento, anche una buona dose di compostezza, originalità ed empatia. Ovviamente, fondamentale, e questa è forse la cosa più difficile, sarà riuscire staccarsi dal proprio io per comprendere l’altro da sé.
A raccogliere questa sfida, in ben due occasioni in cui non vi era la possibilità di trovare dei punti di riferimento sia nel mondo reale sia in quello della finzione teatrale – perché entrambi rappresentano dei concetti relativi e dei nonsensi – è stata in questa stagione Elvia Nacinovich che ha meritato un riconoscimento speciale. Pur muovendosi in due contesti teatrali assolutamente diversi – e ciò accresce maggiormente il valore del suo successo – Elvia Nacinovich, interpretando in modo decisamente non convenzionale i personaggi della Signora Ignazia e di Judi Allen, è riuscita a trovare l’essenza del complesso meccanismo attorno al quale ruotano le tante contraddizioni che legano la realtà alla finzione. Avendo la coscienza di essere al centro di questo meccanismo, Elvia Nacinovich ha saputo affrontare il suo pubblico e confrontarsi con esso, anche nei momenti in cui sembrava che le fondamenta stesse di ciò che rappresenta il teatro venissero a mancare: il rapporto che lega il palcoscenico alla platea e il teatro come forma all’arte in quanto significato. La grandezza dell’interpretazione di Elvia Nacinovich sta nella sua capacità creare i suoi personaggi, senza poter contare su dei riferimenti concreti sia nel mondo del teatro che nella vita reale. Con la sua interpretazione di Ignazia e di Judi, Elvia ci fa capire quanto lei ami recitare; con questo premio noi le vogliamo dire sì, sì, noi amiamo il teatro! Ancora una volta le emozioni rappresentano la rivincita, la catarsi di tutti, per tutti noi.

POKROVITELJ NAGRADA
HNK IVANA PL.ZAJCA RIJEKA